Εκεί όπου την Πρωτομαγιά του 1944, οι ναζιστικές δυνάμεις Κατοχής εκτέλεσαν 200 κομμουνιστές πολιτικούς κρατούμενους, ως αντίποινα για τη δράση του ΕΛΑΣ.

Ο χώρος του Σκοπευτηρίου αποπνέει κάτι το απόκοσμο. Και το καταλαβαίνει κανείς όποτε και αν τον επισκεφθεί. Βαραίνει από μνήμη, αλλά δεν είναι νεκρός. Πάλλεται.

Το βράδυ του Σαββάτου 25 Απριλίου, σε μια ειδική εκδήλωση που διοργάνωσε το ΚΚΕ, ο κόσμος κατέφθασε κατά κύματα: κυρίως νέοι άνθρωποι, αλλά και μεγαλύτεροι, πρόσωπα που κουβαλούν τη δική τους ιστορία και που τώρα συναντήθηκαν σε μία κοινή συνείδηση για μία ζωντανή αναμέτρηση με την Ιστορία.

Η συγκίνηση που είχε από νωρίς ηλεκτρίσει την ατμόσφαιρα δεν ήταν σιωπηλή, ήταν πολιτική. Διαπερνούσε τα σώματα, γινόταν βλέμμα και φωνή. Γιατί η θυσία των 200 δεν αποτελεί μακρινό παρελθόν, είναι σημείο αναφοράς και ταυτόχρονα υπενθύμιση ότι η αντίσταση και η αξιοπρέπεια έχουν κόστος.

Όλα εκτυλίχθηκαν με φόντο τη φωτογραφία των 200 της Καισαριανής που πλέον έχει περάσει στην κυριότητα του ελληνικού κράτους. Τα πρόσωπα των 200, ακίνητα και καθαρά, κοιτούσαν ευθεία, στεκόταν απέναντι στον θάνατο χωρίς ίχνος υποχώρησης. Κάτω από αυτά τα βλέμματα κανένα τραγούδι δεν ήταν ουδέτερο. Ήταν μια υπενθύμιση ότι η Ιστορία δεν παρακολουθεί, αλλά απαιτεί.

Περισσότερα στο news247.gr