Η ιστορική επιχείρηση επί της οδού Αγίου Ιωάννη, άνοιξε το 1919 από τον πατέρα του Βασίλη Σταθάκη και παρέμεινε ζωντανή μέσα στον χρόνο, διατηρώντας τον αυθεντικό χαρακτήρα ενός παλιού μπακάλικου. Ο υγράλατος μπακαλιάρος Ισλανδίας, οι ρέγκες, τα ντόπια ψιλοφάσουλα, τα χύμα όσπρια, τα τυροκομικά προϊόντα τοπικού χαρακτήρα, οι καρτέλες με τα μπαχαρικά, οι παλιές διαφημίσεις και η ιδιαίτερη ατμόσφαιρα του χώρου συνέθεταν μια εικόνα που θύμιζε άλλες εποχές. Ο Βασίλης και η Σμαρούλα Σταθάκη υπηρέτησαν για δεκαετίες την επιχείρηση με μεράκι, συνέπεια και προσωπική επαφή με τον κόσμο. Ο κ. Βασίλης είχε ήδη συνταξιοδοτηθεί, ενώ μετά και τη συνταξιοδότηση της συζύγου του, γράφτηκε ο επίλογος για το τελευταίο μπακάλικο παλιού τύπου που είχε απομείνει στην Καλαμάτα. Μιλώντας στην «Ε», οι ίδιοι ανέφεραν πως η αύξηση των σούπερ μάρκετ στην πόλη επηρέασε σημαντικά την κίνηση στα μικρά παραδοσιακά καταστήματα. Παρ’ όλα αυτά, η επιχείρηση κατάφερε να μείνει όρθια χάρη στην ποιότητα των προϊόντων της, αλλά και στη σχέση εμπιστοσύνης που είχε δημιουργηθεί με τους πελάτες. Η κ. Σμαρούλα στάθηκε ιδιαίτερα και στην παρουσία του συζύγου της στον χώρο, όχι μόνο ως όνομα, αλλά και ως άνθρωπος που είχε συνδεθεί με την καθημερινότητα του μαγαζιού και της γειτονιάς. Σημαντική, όπως σημείωσαν, ήταν και η στήριξη της περιοχής. Με το πέρασμα των χρόνων, πέρα από τη σταθερή πελατεία, ώθηση έδιναν και οι επισκέπτες της Καλαμάτας, οι οποίοι, φτάνοντας στο ιστορικό κέντρο, αναζητούσαν τοπικά προϊόντα και αυθεντικές γεύσεις. Πρόκειται για μια συνήθεια άλλωστε που συναντάται σε πολλές περιοχές της χώρας, όπου τέτοιοι χώροι διατηρούν ακόμη το άρωμα μιας άλλης εποχής και αποτελούν δέλεαρ για αγορές.
Σε ερώτηση για το αν τα νέα παιδιά δείχνουν ενδιαφέρον για τέτοιου τύπου μαγαζιά, το ζευγάρι εκτίμησε πως οι αλλαγές είναι πλέον βαθιές και δύσκολα αναστρέψιμες. Όπως ανέφεραν, οι λόγοι είναι πολλοί και σχετίζονται τόσο με τον τρόπο ζωής όσο και με τις νέες συνήθειες των καταναλωτών. Αυτό πάντως που θα τους λείψει περισσότερο από την καθημερινότητα του μαγαζιού όπως μας είπαν, είναι η αγάπη του κόσμου και η ανθρώπινη επαφή. «Ευχαριστούμε πολύ όλους όσους μας στήριξαν όλα αυτά τα χρόνια», τόνισαν με συγκίνηση. Όσο για το αν το παραδοσιακό μπακάλικο, ευρύτερα, μπορεί κάποτε να επιστρέψει ως εμπειρία, ο Βασίλης και η Σμαρούλα Σταθάκη εκτιμούν πως, με τα σημερινά δεδομένα, ο κύκλος αυτός φαίνεται να έχει κλείσει. «Δεν ξέρουμε αν θα διαφοροποιηθεί το σκηνικό. Με τα τωρινά δεδομένα φαντάζει δύσκολο. Το αν μελλοντικά θα το καταφέρουν κάποιοι νέοι άνθρωποι δεν το ξέρουμε. Το σίγουρο είναι πως χρειάζεται αγώνας για να στηριχθεί αυτό το επάγγελμα», δήλωσαν. Με το κλείσιμο της ιστορικής επιχείρησης Σταθάκη, η Καλαμάτα αποχαιρετά όχι απλώς ένα κατάστημα, αλλά έναν χώρο μνήμης, γεύσεων και ανθρώπινων σχέσεων. Ένα μπακάλικο που άντεξε στον χρόνο, συνδέθηκε με γενιές Καλαματιανών και κράτησε ζωντανή, μέχρι το τέλος, την αυθεντικότητα της παλιάς αγοράς.
Τ.Αν.
