Ο βροχερός καιρός οδήγησε σε καταστροφές και σε χαμηλές αποδόσεις και με την τιμή των 50 λεπτών, που φαίνεται ικανοποιητική, οι παραγωγοί δεν βγάζουν τα έξοδά τους. Και ήδη αρκετοί σκέφτονται από τώρα αν θα καλλιεργήσουν του χρόνου και υπάρχει μεγάλη ανησυχία πως η άλλοτε δυναμική καλλιέργεια της περιοχής θα εγκαταλειφθεί.
Οι πατατοπαραγωγοί τονίζουν το δυσβάστακτο κόστος παραγωγής, ζητούν να αλλάξει ο κανονισμός του ΕΛΓΑ και να αποζημιώνονται, ενώ θέτουν το θέμα της κατώτατης εγγυημένης τιμής.
Αναλυτικά, ο παραγωγός Γιώργος Δούβας από τον Μπουρνιά της Καλαμάτας παρατήρησε στην “Ε” ότι “τα πράγματα είναι τραγικά όσον αφορά τις αποδόσεις, με εξαίρεση κάποια πιο όψιμα και στραγγερά κτήματα. Είναι από χάλια έως τίποτα”. Κι εξήγησε πως “υπάρχουν και κτήματα που οι παραγωγοί φύτεψαν, αλλά δεν μπήκαν καθόλου να βγάλουν πατάτες, από τις βροχές και τις πλημμύρες. Μιλάμε για απελπισία. Κι έχουμε και κτήματα που πέρασε χαλάζι, 3 – 4 φορές. Οι αποδόσεις είναι από 1 με 2 τόνους έως και 3,5. Με αυτές τις συνθήκες οι παραγωγοί δεν βγάζουν ούτε τα λεφτά που ξόδεψαν”.
Με αυτή την κατάσταση εκτίμησε ότι “του χρόνου θα ψάχνουμε παραγωγούς να φυτέψουν πατάτες” και σημείωσε: “Θα μπουν ακόμα λιγότερα στρέμματα. Είναι μεγάλο ρίσκο η καλλιέργεια της ανοιξιάτικης πατάτας, δεν αποζημιώνεται. Η αποζημίωση που δίνει ο ΕΛΓΑ, είναι εικονική, δεν είναι πραγματική. Υπάρχει 80% ζημιά, σου εκτιμάει 30% και στο τέλος παίρνεις και λιγότερα από αυτή την εκτίμηση. Δεν μπορεί ένας παραγωγός που έχει ζημιά και δεν αποζημιώνεται, να σταθεί στα πόδια του. Οι αποζημιώσεις πρέπει να είναι ξέχωρα από το ΟΣΔΕ, να πληρώνεις υψηλά ασφάλιστρα, αλλά να αποζημιώνεσαι. Το κράτος δεν ξέρει πόση παραγωγή υπάρχει, πόσα στρέμματα φυτεύονται και τις αποδόσεις αναμένονται”.
Ο κ. Δούβας θύμισε ότι “φωνάζαμε και για τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τα λέγαμε, αλλά δεν μας άκουγε κανείς, φωνάζαμε στην έρημο” και διευκρίνισε: “Παίρνουν επιδοτήσεις αυτοί που δεν δικαιούνται και άνθρωποι που δουλεύουν 20 ώρες την ημέρα, που παράγουν κηπευτικά, δεν παίρνουν και τους κουνάνε και το δάχτυλο. Οι παραγωγοί κηπευτικών υποφέρουν, γιατί πληρώνουν ακριβά καύσιμα, φάρμακα, λίπασμα, ρεύμα κι εργατικά χέρια και πληρώνουν και τα σούπερ μάρκετ για να πάνε εκεί τα πράγματά τους και να τα πουλήσουν”.
Συνεχίζοντας, κάλεσε τους υπεύθυνους, υπηρεσιακούς και πολιτικούς να ασχοληθούν σοβαρά, λέγοντας: “Ας σκεφτούν οι σοφοί τι πρέπει να γίνει για την αγροτική παραγωγή. Και αν δεν μπορούν να βρουν, ας αντιγράψουν τις προηγμένες και γειτονικές χώρες, αυτές που τα κάνουν καλά. Με όλα αυτά θα ψάχνουμε να βρούμε γιατί χάθηκε η άλλοτε δυναμική καλλιέργεια της ανοιξιάτικης πατάτας στην περιοχή μας. Η Μεσσηνία έκανε 40.000 με 50.000 τόνους και αν βγάλουμε φέτος 6.000 θα είμαστε ευτυχείς”.
* Ο παραγωγός Γιάννης Σουρίλας από τη Μεσσήνη, στέλεχος του Αγροτικού Συλλόγου της πόλης, επιβεβαίωσε ότι “είναι πολύ άσχημα τα πράγματα” κι εξήγησε: “Είχαμε το μεγάλο κόστος παραγωγής που μεγαλώνει και όλα έχουν πάει στο … Θεό, λόγω του πολέμου και τις χαμηλές τιμές που διαμορφώνουν τα καρτέλ του εμπορίου. Φέτος έχουμε και τις άθλιες συνθήκες καλλιέργειας. Είχαμε βροχές τους κρίσιμους για το φυτό μήνες, με αποτέλεσμα να μην αναπτυχθεί σωστά, σε όσα κτήματα δεν πλημμύρισαν”.
Αναφερόμενος και στα χρόνια αιτήματα του αγροτικού κόσμου επισήμανε ότι “αποζημιώσεις δεν προβλέπονται, γι’ αυτό ζητάμε να αλλάξει ο κανονισμός του ΕΛΓΑ. Και να υπάρχει κατώτατη εγγυημένη τιμή για τον παραγωγό, για να βγάζει τα έξοδά του και να μένει και κάτι για να καλλιεργήσει την επόμενη χρονιά. Για να συνεχίσουμε, για να παραμείνουμε στο επάγγελμα. Αν δεν μπει το κράτος να στηρίξει, δεν πρόκειται να σωθούμε ποτέ”.
Διευκρίνισε ότι “στα δικά μας προϊόντα δεν μπαίνει τιμή πλαφόν. Εφόσον το προϊόν μας μειώνεται και γίνεται περιζήτητο, θα έπρεπε η τιμή του να ανέβει, αλλά αυτό δεν γίνεται. Αν οι αποδόσεις είναι 4 και 5 τόνους που μπορούν να φθάσουν τα κτήματά μας, δεν υπάρχει πρόβλημα. Ομως με 2,5 τόνους στην καλύτερη περίπτωση που είναι φέτος και με το κόστος στα 50 λεπτά, μπαίνεις μέσα”.
Εκφράζοντας την αγωνία των αγροτών – παραγωγών της περιοχής, ο Γ. Σουρίλας σημείωσε: “Πολλοί σκέφτονται να μην καλλιεργήσουν. Θα μιλάμε για ποιοτικό προϊόν στην περιοχή μας, αλλά δεν θα υπάρχει. Κι εναλλακτική καλλιέργεια, η ελιά έχει και αυτή μεγάλο κόστος παραγωγής. Εχουμε φθάσει στο σημείο να μην μπορούμε να ρίξουμε λίπασμα. Σε ποια καλλιέργεια να στραφούμε; Η ανοιξιάτικη πατάτα είναι προϊόν που συντηρούσε οικογένειες κι έφερνε χρήματα, τώρα, όμως, τα κόστη είναι δυσβάστακτα. Και τα ψίχουλα που πήραμε με τις κινητοποιήσεις, εξανεμίστηκαν με τις αυξήσεις στο πετρέλαιο. Αν κάποιος δει τα κόστη, θα συμφωνήσει ότι θα πρέπει να ικανοποιηθούν τα αιτήματά μας”.
Καταλήγοντας, παρατήρησε ότι “πρέπει να αλλάξει ο αναχρονιστικός κανονισμός του ΕΛΓΑ. Να ασφαλίζεις το προϊόν σου και να αποζημιώνεσαι, κάτι που δεν γίνεται σήμερα σε βασικές αιτίες ζημιάς, όπως είναι οι πλημμύρες και οι συνεχείς βροχοπτώσεις. Ο ΕΛΓΑ πρέπει να ενισχυθεί και με προσωπικό και με οικονομικούς πόρους. Αν δεν μπορεί να αποζημιώσει, να στηρίξει τους παραγωγούς, γιατί να υπάρχει;”.
