Τις παραμονές των εκλογών του 1981 -στις οποίες το ΠΑΣΟΚ κυριολεκτικά σάρωσε με ποσοστό 48%, έναντι 35% που έλαβε η ΝΔ- κυριαρχούσε το σύνθημα για «Αλλαγή», σηματοδοτώντας έτσι την ανάγκη η εξουσία να περάσει (για πρώτη φορά μετά τον εμφύλιο) στα χέρια των καταπιεσμένων, των αδικημένων και των κατατρεγμένων.
Τότε ήταν που, αντιπαραθετικά, στο ΚΚΕ κυριάρχησε -ως το κεντρικό προεκλογικό του σύνθημα- η φράση: «Αλλαγή δεν γίνεται χωρίς το ΚΚΕ» και δευτερεύοντος η άλλη φράση - σύνθημα: «ΚΚΕ αλλαγή δεύτερη κατανομή». (Αυτό το δεύτερο σύνθημα αφορούσε τον στόχο του ΚΚΕ να συμμετέχει στην β’ κατανομή ψήφων, εφόσον ξεπερνούσε το όριο του 17% που προέβλεπε ο τότε εκλογικός νόμος).

Το σύνθημα περί μη Αλλαγής χωρίς το ΚΚΕ εμπεριείχε πολύ μεγάλη δόση αλήθειας, αλλά είχε δύο εντελώς διαφορετικές αναγνώσεις, αυτή που έδινε το ίδιο το ΚΚΕ, και η ανάγνωση όλων των υπολοίπων (πλην της Δεξιάς) που ανέθεσαν την Αλλαγή στο ΠΑΣΟΚ, στην καλύτερη στιγμή της ιστορίας του.

Η ανάγνωση του ΚΚΕ έλεγε (με απλά λόγια) ότι χωρίς εμάς καμία πραγματική αλλαγή δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί, αλλά εμείς δεν στοιχιζόμαστε με σας, γιατί όλοι εσείς (πλην ημών των ορθόδοξων κομμουνιστών) είσαστε μικρές παραλλαγές του κυρίαρχου συστήματος που γεννά το πρόβλημα και ως εκ τούτου σεις δεν μπορείτε να ευαγγελίζεσθε την λύση του.
Το ΠΑΣΟΚ (και οι λοιπές προοδευτικές δυνάμεις που το στήριζαν) έλεγε ότι το παλαϊκό αίτημα περί Αλλαγής δεν αποτελεί copyright κανενός και ότι οι πολιτικές υπέρ «των μη προνομιούχων» (οι περισσότερες από τις οποίες εκφωνούνταν και από το ΚΚΕ, χωρίς όμως και να μπορεί μόνο του να τις επιβάλλει) θα εφαρμοστούν είτε με την συμμετοχή ή με την στήριξη του ΚΚΕ, είτε χωρίς αυτό.

Σήμερα -45 χρόνια μετά- που η ιστορία κύλησε γεμίζοντας κάμποσες ακόμα σημαντικές σελίδες της, το αίτημα για Αλλαγή είναι εξίσου επίκαιρο με τότε, όπως θα είναι πάντα, γιατί τα παλιά πολιτικά εργαλεία δεν μπορούν να λύνουν τα σύγχρονα προβλήματα ή αλλιώς:
Πολιτική δεν γίνεται χωρίς την Αλλαγή.

Σήμερα που η ανάγκη για πολιτική αλλαγή περνάει -όπως πάντα- μέσα από την συνύπαρξη, συνεργασία και συστράτευση, όλων των δημοκρατικών, προοδευτικών και Αριστερών δυνάμεων της κοινωνίας, το ΠΑΣΟΚ της ηγεσίας Ανδρουλάκη -ως το ΚΚΕ του 1981- προβάλλει το σύνθημα «Κεντροαριστερά δεν γίνεται χωρίς τον Ανδρουλάκη», παραλείποντας να αναφερθεί σε αυτό που άπαντες αναγνωρίζουν δια γυμνού οφθαλμού και από μεγάλη απόσταση, τα τουλάχιστον τέσσερα χρόνια που προεδρεύει του ΠΑΣΟΚ:
Ο Νίκος Ανδρουλάκης μπορεί να κυριάρχησε (δις) στις εσωκομματικές εκλογές του εναπομείναντος ΠΑΣΟΚ, αλλά μόνος του δεν μπορεί (για πολλούς ούτε θέλει) να επιφέρει καμία δημοκρατική αλλαγή που απαιτεί ρήξεις, αντίθετα αναδεικνύεται σε μεγάλο χορηγό της πιο απεχθούς κυβέρνησης των 50 χρόνων της μεταπολίτευσης.

Αυτός είναι και ο λόγος που, ο επιβιώσας -ως ο expert τoυ κομματικού μηχανισμού- Νίκος, έχει καθολικά απέναντι του όλη την προοδευτική και «εξ ευωνύμων» (Παπανδρεϊκή) έκφραση του ΠΑΣΟΚ, έχει μαζί του την «εκ δεξιών» Άννα Διαμαντοπούλου (την πιο ακραιφνή έκφραση του Μητσοτακισμού, η οποία βρίσκεται εκτός της ΝΔ, για πόσο ακόμα άραγε;) και έχει ο ίδιος -ως νέος Ιζνογκούντ- θανάσιμο μίσος για τον Αλέξη Τσίπρα, γιατί θέλει να γίνει ο Τσίπρας της Κεντροαριστεράς στην θέση του Τσίπρα.
Άλλωστε είναι γνωστή (από τις εκλογές του 2023) η θέση που εξέφρασε ως ο επικίνδυνος ισαποστάκιας: «Ούτε Τσίπρας ούτε Μητσοτάκης και θεωρώ χειρότερο από τους δύο τον Τσίπρα».

Τούτων εχόντων, ουδεμία έκπληξη μπορεί να προκαλεί το γεγονός ότι το Σάββατο 17 Ιανουαρίου μεταξύ των ομιλητών στην παρουσίαση του βιβλίου του Αλέξη Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη θα βρίσκεται και ο Αντώνης Σαουλίδης, μέλος της ΠΓ του ΠΑΣΟΚ.
Ο Αντώνης Σαουλίδης υπήρξε μέχρι τις εκλογές ένας εκ των στενότερων συνεργατών του Νίκου Ανδρουλάκη, εξελέγη αναπληρωματικός βουλευτής στην Α΄ Θεσσαλονίκης (πίσω από τον Χάρη Καστανίδη), αλλά έκανε το λάθος στις σχετικά πρόσφατες εσωκομματικές εκλογές να στηρίξει για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ τον Δήμαρχο Χάρη Δούκα, τασσόμενος υπέρ της συνεργασίας των προοδευτικών δυνάμεων βάσει προγραμμάτων και όχι βάσει ηγεσίας.
Το αποτέλεσμα ήταν να προστεθούν στην εκλογική του περιφέρεια δύο νυν βουλευτές προερχόμενοι από τον ΣΥΡΙΖΑ, η Ράνια Θρασκιά και ο Πέτρος Παππάς, και να μην του ανατεθεί κάποιος ρόλος στην Κεντρική Οργανωτική Επιτροπή για το Συνέδριο (ο μόνος από τα μέλη του ΠΓ του ΠΑΣΟΚ που εξαιρέθηκε).

Το αφήγημα (συνάμα και ανέκδοτο) του Νίκου Ανδρουλάκη ότι μόνο του το ΠΑΣΟΚ και μόνο υπό την ηγεσία του μπορεί να κερδίσει (έστω με μία παραπάνω ψήφο) την ΝΔ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, θυμίζει την γνωστή και παλιά παροιμία:
«Βάζει η μυλωνού τον άντρα της με τους πραματευτάδες».

Στο κάτω κάτω της γραφής

“Το βρίσκω εκπληκτικό που οι περισσότεροι άνθρωποι σχεδιάζουν τις διακοπές τους με μεγαλύτερη φροντίδα από αυτήν που σχεδιάζουν τη ζωή τους. Ίσως επειδή η απόδραση είναι ευκολότερη από την αλλαγή”.
Jim Rohn, Αμερικανός Συγγραφέας