Ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης βρέθηκε εκ νέου στο επίκεντρο της επικαιρότητας, έπειτα από πρόσφατες δηλώσεις του σχετικά με παλαιότερη χρήση ναρκωτικών ουσιών από πλευράς του. Ο ίδιος αναφέρθηκε ανοιχτά σε εμπειρίες του, με ecstasy και κάνναβη, χωρίς να προτρέψει ρητά στη χρήση τους. Ωστόσο, περιέγραψε ορισμένες από αυτές τις εμπειρίες ως «ευχάριστες», αφήνοντας μια αίσθηση κανονικοποίησης, η οποία προκάλεσε εύλογες αντιδράσεις.

Όμως,  είναι σε αντιδιαστολή να παραδέχεται κανείς ότι δοκίμασε κάτι και το μετάνιωσε, από το να μιλά για «καταπληκτικές στιγμές», ακόμη κι αν αναγνωρίζει εκ των υστέρων ότι υπήρξαν επιπτώσεις. Όμως, σε επικοινωνιακό επίπεδο το μήνυμα κρίνεται προβληματικό, ιδίως σε μια κοινωνία  όπου το κοινωνικό πρόβλημα των ναρκωτικών είναι από τα κυρίαρχα.  Εξετάζεται αρμοδίως εάν υφίσταται ποινικό ζήτημα.

Ακολούθως, η συγκεκριμένη δήλωση έγινε για ακόμη μία φορά πρώτο θέμα, όχι λόγω κάποιας πολιτικής αντιπαράθεσης ή οικονομικής τοποθέτησης, αλλά εξαιτίας της απουσίας σαφούς αποστασιοποίησης. Το γεγονός αυτό πυροδότησε έντονες –και σε ορισμένες περιπτώσεις ακραίες– αντιδράσεις, τόσο από σχολιαστές όσο και από τα υπόλοιπα κοινωνικά μέλη.

Ωστόσο, αν κάποιος δει το ζήτημα με ψυχραιμία, διακρίνει μια επαναλαμβανόμενη στάση: ο κ. Βαρουφάκης επιλέγει την προβολή και προσωπική έκθεση, θεωρώντας ότι η επίκληση της «αυθεντικότητας» λειτουργεί πολιτικά υπέρ του.

Τα δημόσια πρόσωπα φέρουν αυξημένη ευθύνη, καθώς ο λόγος τους μπορεί να επηρεάσει ευάλωτες ή επιρρεπείς ομάδες. Υπό αυτό το πρίσμα, η κοινωνική ενόχληση είναι κατανοητή. Από την άλλη πλευρά, η εισαγγελική κινητοποίηση –εφόσον δεν υφίσταται προτροπή ή αδίκημα– σε πολλούς μοιάζει υπερβολική και τελικά ενδέχεται να λειτουργεί υπέρ του ίδιου, επιτρέποντάς του να εμφανιστεί ως «διωκόμενος αντισυστημικός».

Σε κάθε περίπτωση, ο κ. Βαρουφάκης μοιάζει να υποτιμά την κρίση του εκλογικού σώματος, το οποίο τον έχει ήδη κατατάξει στα χαμηλότερα εκλογικά ποσοστά που καταγράφει. Δηλώσεις αυτού του τύπου, τον απομονώνουν περαιτέρω και παγιώνουν την εικόνα ενός πολιτικού που όλο και πιο συχνά δείχνει αποκομμένος από την κοινωνική πραγματικότητα.