Η φράση του -Γαλλορουμάνου φιλόσοφου- Εμίλ Σιοράν: “Όποιος δεν έχει δει μπουρδέλο στις 5 η ώρα το πρωί, δεν ξέρει σε τι αποχαύνωση οδηγείται αυτός ο πλανήτης” αποτυπώνει με πλησίστιο της πραγματικότητας τρόπο, το πολύπλευρα καταστροφικό και ακραία επικίνδυνο παγκόσμιο status στο οποίο ζούμε. Φυσικά και η χώρα μας (της επικής Μητσοτακιάδας) δεν έχει αποστεί του νοήματος της -κατά Σιοράν- φράσης.

Πως αλλιώς, όταν προσπαθούν να μας πείσουν οι «πατρόνες» του «οίκου» ότι ο (αυτοαποκαλούμενος «κυβερνήτης») πρωθυπουργός που δεν γνωρίζει τίποτα (και προσπαθεί να μας πείσει γι’ αυτό απολύτως εμμονικά και καταφανέστατα βλακωδώς) για την Siemens, για την Novartis, για τις απευθείας αναθέσεις, για τους εκτός ΜΕΘ θανάτους, για τις παρακολουθήσεις, για το μπάζωμα των Τεμπών, για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, είναι ο…….καταλληλότερος πρωθυπουργός, μετά τον Ομηρικό «Κανένα» φυσικά.  Όπως αντιλαμβάνεσθε το πράγμα είναι άκρως επικίνδυνο αφού δεν πρόκειται καθόλου για δημοσκοπικά -αν και ευρηματικά- αστειάκια.

Από την άλλη, το απόλυτο «κακό» έναντι του «καταλληλότερου» (τα δίπολα πάντα ήταν πιασάρικα) είναι ο Αλέξης Τσίπρας, ως…..τοξικός, διχαστικός, λαϊκιστής, ψεύτης, κωλοτούμπας και μνημονιακός. Άσε που έχει κυβερνήσει και δεν είναι φρέσκο πρόσωπο όπως ο….Κυριάκος Μητσοτάκης ας πούμε.

Έτσι το καθεστώς που μας κυβερνάει μετεωρίζεται μεταξύ της ευκταίας -για το ίδιο- εκδοχής (που στομφωδώς αναλύουν οι παπαγάλοι της προπαγάνδας και μαϊντανοί των τηλεπαραθύρων) “ο Τσίπρας στο τέλος δεν θα κάνει κόμμα, κάηκε στο ζέσταμα” και της απευκταίας -που τρέμουν- εκδοχής “το δίλημμα δεν είναι Μητσοτάκης ή Τσίπρας αλλά ο χρόνος (χωρίς ν’ ανατραπεί) που απαιτείται για να εφαρμόσει το πρόγραμμα του ο Κυριάκος, που θα του επιτρέψει να κατακτήσει για 3η συνεχόμενη φορά την πολυπόθητη αυτοδυναμία”.

Απόκοντα και οι περισσότεροι από μας, οι “Τσιπρικοί”, οι “Αλέξη σώσε μας”, οι “πότε θα εξαγγείλεις το κόμμα;” και οι “μην καθυστερείς άλλο”.

Όσοι από μας αναζητούν ένα ακόμα κόμμα, ας είναι Αριστερό, ας είναι ριζοσπαστικό, ας είναι ανατρεπτικό, ας είναι κόμμα των ρήξεων, άθελα μας είμαστε με τον Μητσοτάκη κι ας ομνύουμε στον Αλέξη Τσίπρα.

Γιατί, αλήθεια, αυτό που χρειάζεται σήμερα η πιο δυστοπική πραγματικότητα από την μεταπολίτευση και μετά είναι ένα ακόμα κόμμα; Ένα κόμμα προσωποπαγές; Ένα κόμμα αχρηγοκεντρικό με φανατικούς οπαδούς; Ένα κόμμα με μεσσιανικό προφίλ ηγέτη; Ένα κόμμα με πιασάρικο όνομα και αριστερή μαρκίζα; Ένα κόμμα με σημερινούς αναθέτοντες του καναπέ πολίτες και αυριανούς κοψοχέρηδες του καφενέ και των λαϊκών ψηφοφόρους;    

Με συγχωράει η χάρη σας αλλά -θα το ξαναπώ- τέτοιο κόμμα είναι βούτυρο στο ψωμί του καταρρέοντος Μητσοτάκη και τέτοιο κόμμα ΔΕΝ πρόκειται να κάνει ο Αλέξης Τσίπρας.

Αντίθετα, ο Αλέξης φωνάζει σε όλους τους τόνους και σε κάθε ευκαιρία (στις θεματικές ημερίδες του Ινστιτούτου και στις παρουσιάσεις της «ΙΘΑΚΗΣ») ότι ο στόχος του -και αδήριτη ανάγκη του λαού, του καιρού και του τόπου- δεν είναι απλώς η κυβερνητική αλλαγή αλλά η δημιουργία:

• Ενός ευρύτερου πολιτικού ρεύματος.
• Ενός κινήματος που θα κινείται μεταξύ του δημοκρατικού και προοδευτικού χώρου και θα εκτείνεται μέχρι την δημοκρατική και ριζοσπαστική Αριστερά.
• Ενός πολιτικού φορέα που θα έρθει σε ρήξη με το καθεστώς που μας κυβερνά και το οποίο λειτουργεί ως η παραδουλεύτρα του παγκόσμιου, αδηφάγου και δολοφονικού συστήματος των αγορών.
• Ενός κινήματος που θα προκύψει «από τα κάτω», δηλαδή μέσα από την κινητοποίηση και συμμετοχή ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων και όχι μόνο της παραδοσιακής κομματικής μηχανής του προοδευτικού χώρου.
• Μιας ευρείας λαϊκής πολιτικής κίνησης που θα υπερβεί τις κλειστές δομές και τους μηχανισμούς των υπαρχόντων κομμάτων.

Κοντολογίς, το νέο πολιτικό εγχείρημα που κοιλοπονούν οι καιροί να γεννηθεί, πρέπει και θα είναι ανοιχτό,  συλλογικό, διόλου προσωποπαγές,  όχι «Σωτηριολογικό» και  αποτέλεσμα Κοινωνικής «μόχλευσης» από τα κάτω.

Δηλαδή να αποτελεί επιτυχή προσπάθεια κινητοποίησης της κρίσιμης εκείνης κοινωνικής μάζας των πολιτών ώστε να υπάρξει η δυναμική που θα υπερβαίνει τους συμβατικούς κομματικούς μηχανισμούς.    

Από την άλλη:

• Επειδή  οι παραδοσιακοί σχηματισμοί στον χώρο αυτό έχουν εξαντλήσει το πολιτικό τους κεφάλαιο,
• Επειδή είναι δύσκολο να υπάρξει ενιαίο προοδευτικό μέτωπο με την παλιά κομματική δομή,
• Επειδή η νέα πολιτική δύναμη πρέπει να ξεπεράσει τις υπάρχουσες δομές και να συγκροτηθεί στη βάση προγραμματικού λόγου και συλλογικής συμμετοχής, 

ΔΕΝ προβλέπεται ουδεμία σύμπραξη με άλλες προσωποπαγείς κινήσεις, πολιτικούς φορείς ή κόμματα.

Και για όσους, ανά την Ελλάδα, προσέρχονται με την αρματωσιά του κομματάρχη «Γκρούεζα» απαιτώντας «πρώτο τραπέζι πίστα» και «παραγγελιά» στα όργανα, καλά θα κάνουν να προσέλθουν (αφού ουδείς περισσεύει) χωρίς τις «μάσκες» τους (άλλωστε οι αποκριές τελείωσαν) και χωρίς -ειδικά στην Μεσσηνία- τον γνωστό, (μειωμένης αντιληπτικής ικανότητας) υβριστή και αυτοαποκαλούμενο «Σουσλόφ» (τρομάρα του) γιατί από τις «Δίκες της Μόσχας» έχουν παρέλθει 90 ολόκληρα χρόνια, αν δεν τον έχουν ενημερώσει.

Στην εποχή της «Τεχνητής Νοημοσύνης» δεν έχουν θέση οι «Αραμπάδες με καρούλια».

Στο κάτω κάτω της γραφής

“Ποτέ δεν περίμενα να φτάσει σε τέτοιο κατάντημα η πόλη, ώστε να καταδέχεται να ακούει και τις δικές μου συμβουλές”.

Δημοκράτης, Αρχαίος Αθηναίος ρήτορας