Υπάρχουν γκάφες. Υπάρχουν ιστορικά λάθη.
Και υπάρχει και η περίπτωση της Περιφέρειας Πελοποννήσου και του Δήμου Πύλου – Νέστορος, που κατάφεραν να τιμήσουν τη Μάχη του Μανιακίου βάζοντας στην πρόσκληση πίνακα από την Έξοδο του Μεσολογγίου. Μιλάμε για ιστορικό αχταρμά.
Λογικά στην επόμενη πρόσκληση για τον Κολοκοτρώνη θα βάλουν τον Λεωνίδα στις Θερμοπύλες και για τη Ναυμαχία του Ναβαρίνου ίσως κανένα πειρατικό από τους Πειρατές της Καραϊβικής.
Η Μάχη του Μανιακίου δεν είναι μια υποσημείωση της Ιστορίας. Είναι μια από τις πιο ηρωικές στιγμές της Ελληνικής Επανάστασης. Εκεί έπεσε ο Παπαφλέσσας., Εκεί γράφτηκε αίμα, αυτοθυσία και αντίσταση. Και όμως, κάποιοι αποφάσισαν ότι εντάξει μωρέ, ένα επαναστατικό έργο είναι, βάλε ό,τι να ναι.
Το εξοργιστικό δεν είναι μόνο το λάθος. Είναι η προχειρότητα. Το δεν βαριέσαι. Η λογική του copy paste στην ίδια την ιστορική μνήμη του τόπου. Γιατί όταν ένας φορέας διοργανώνει επετειακή εκδήλωση για τα 201 χρόνια από το Μανιάκι και δεν μπορεί να ξεχωρίσει το Μανιάκι από το Μεσολόγγι, τότε δεν μιλάμε για πολιτιστική εκδήλωση. Μιλάμε για ομαδική αντιγραφή από σκονάκι που γράφτηκε στο πόδι.
Και να πεις ότι δεν υπάρχουν εικόνες; Ο Παπαφλέσσας, το Μανιάκι, οι αγωνιστές, ιστορικοί πίνακες, αρχεία, μουσεία… Όχι. Προφανώς κάποιος πληκτρολόγησε στο Google 1821 ζωγραφιά και είπε, Ωραίο αυτό με τις φουστανέλες, βάλ’ το.Αλήθεια, κανείς δεν το είδε πριν τυπωθεί; Κανείς από τους διοργανωτές; Κανείς από το γραφείο Τύπου; Κανείς από τους ειδικούς.
Ή μήπως όλοι το είδαν και είπαν σιγά τώρα, ποιος θα καταλάβει τη διαφορά ανάμεσα στο Μεσολόγγι και το Μανιάκι;
Ε, την κατάλαβε η Ιστορία. Και γελάει πικρά. Γιατί εδώ δεν έχουμε απλώς ένα αισθητικό φάουλ.
Έχουμε την απόλυτη εικόνα του πώς αντιμετωπίζεται πολλές φορές η εθνική μνήμη, σαν διακοσμητικό φόντο για δημόσιες σχέσεις. Το μόνο θετικό είναι ότι η πρόσκληση πέτυχε κάτι μοναδικό, ένωσε το Μανιάκι με το Μεσολόγγι χωρίς να χρειαστεί ούτε άλογο, ούτε καράβι, ούτε χρονομηχανή.
Αν συνεχίσουν έτσι, του χρόνου στα Δερβενάκια μπορεί να δούμε τον Ναπολέοντα.
