Η πρώτη από τις ξύλινες γέφυρες στην αρχή της διαδρομής προς το Πολυλίμνιο κατέρρευσε από την τελευταία κακοκαιρία εξαιτίας της εγκατάλειψης και της έλλειψης φροντίδας από κάθε αρμόδια αρχή και φορέα.

Το ζήτημα είναι ότι δεν φαίνεται να ανοίγει ξανά, να είναι επισκέψιμο και πάλι σε εύλογο χρονικό διάστημα, που να μπορεί να προσδιοριστεί. Όταν ο Δήμος Μεσσήνης περιμένει το Δασαρχείο Καλαμάτας να ασχοληθεί και να πάρει πρωτοβουλία, δεν υπάρχει ελπίδα. Η αξιοποίηση, η ανάδειξη και η φροντίδα ενός τέτοιου χώρου δεν μπορεί να είναι αντικείμενο μιας κρατικής υπηρεσίας. Οφείλει να αποτελέσει φροντίδα και πρωτοβουλία των αιρετών: του δημάρχου Μεσσήνης Γιώργου Αθανασόπουλου και του περιφερειάρχη Πελοποννήσου Δημήτρη Πτωχού.

Αυτοί είναι που πρέπει να κινήσουν τις διαδικασίες από την αρχή, με σχέδιο. Να βγάλουν από το συρτάρι τη μελέτη του καθηγητή Ευθύμη Λέκκα και να επιδιώξουν την υλοποίηση του έργου προστασίας του Πολυλιμνίου από τις κατολισθήσεις. Γιατί χωρίς έργο προστασίας, χωρίς να υπάρχει διασφάλιση της ασφάλειας και της προστασίας της ζωής των επισκεπτών, το Πολυλίμνιο δεν μπορεί να δοθεί στον κόσμο. Με λογικές “πάμε και όπου βγει, έχει ο Θεός” ή με προσωπική ευθύνη των επισκεπτών που αναγράφεται σε πινακίδες, είναι απαράδεκτο να λειτουργεί ένας τέτοιος χώρος.

Δήμος και Περιφέρεια οφείλουν να πιέσουν και σε συνεννόηση με το υπουργείο Περιβάλλοντος, σε πολιτικό επίπεδο, να βρεθεί ο τρόπος υλοποίησης του έργου προστασίας, όσο δαπανηρό και τεχνικά δύσκολο κι αν είναι. Έτσι δεν θα πάνε στον βρόντο τα 800.000 ευρώ που δαπανήθηκαν για τη μελέτη. Πρώτα να γίνει αυτό το έργο και μετά να δρομολογηθούν οι παρεμβάσεις βελτίωσης, αναβάθμισης και ανάδειξης του χώρου, με υποδομές εξυπηρέτησης των επισκεπτών (χώρος στάθμευσης και αναψυκτήριο).

Τον δήμο και την Περιφέρεια θα πρέπει να τους ενδιαφέρουν η αξιοποίηση και η προβολή, η ελκυστικότητα και η αύξηση της επισκεψιμότητας στον τόπο τους.