Η εορταστική κίνηση στη Μεσσηνία δεν ήταν πρωτόγνωρη και κινήθηκε στα γνωστά πλαίσια. Υψηλή, αλλά όχι συγκλονιστική. Αυτό που ήταν όμως εμφανές, ήταν ο περιορισμός των μετακινήσεων και της κατανάλωσης πέρα από τα συνηθισμένα. Για όλα αυτά υπάρχει η εξήγηση της δύσκολης οικονομικής κατάστασης των νοικοκυριών, η οποία έχει επηρεαστεί περαιτέρω από τις αυξήσεις της τελευταίας περιόδου.

Το δεύτερο συμπέρασμα, στο οποίο καταλήγει με ευκολία όποιος κινείται στην ενδοχώρα της Μεσσηνίας, είναι ότι η εγκατάλειψη των χωριών αποτυπώνεται πλέον και την εορταστική περίοδο. Καμία σχέση με αυτό που συνέβαινε στο παρελθόν. Τα κλειστά σπίτια δεν μπορούν να ανοίξουν για δύο ημέρες και οι επισκέπτες συνωστίζονται μόνο όπου υπάρχει η δυνατότητα να φιλοξενηθούν και να ψήσουν.

Η γενιά που δεν έχει σχέση με το χωριό δεν επιστρέφει για να ανοίξει σπίτια, αλλά στην καλύτερη περίπτωση απλώς για έναν ύπνο, αν αυτό είναι εφικτό και εύκολο. Τα παιδιά εκείνων που έφυγαν από τα χωριά της Μεσσηνίας δεν επιστρέφουν εύκολα και δεν είναι διατεθειμένα να πληρώσουν, για να κρατήσουν λειτουργικά τα σπίτια. Η φθορά του χρόνου κάνει τη δουλειά της και, σε λίγα χρόνια, τα ακίνητα αυτά είτε θα αλλάξουν χέρια είτε -το πιθανότερο- θα καταστούν οριστικά και αμετάκλητα ακατοίκητα.

Αν κάποιος αυτές τις ημέρες, λοιπόν, έβλεπε πίσω από τα χαμόγελα των χαιρετισμών και των ευχών, θα είχε πολλούς λόγους να μελαγχολήσει. Τα πράγματα δεν εξελίσσονται καθόλου καλά για την ενδοχώρα της Μεσσηνίας και βρισκόμαστε πλέον κοντά στην επιβεβαίωση της ρήσης «ό,τι δεν βρέχεται από θάλασσα θα εγκαταλειφθεί και θα ερημώσει».

Η αντιστροφή της κατάστασης που έχει δημιουργηθεί είναι εξαιρετικά δύσκολη. Τα πάντα, προφανώς, εξαρτώνται από τη συνολική κατάσταση της οικονομίας και της χώρας. Τα σπίτια στα χωριά ανακαινίστηκαν όταν το εισόδημα για τη διατήρηση ενός δεύτερου σπιτιού το επέτρεπε. Όταν αυτό σήμερα είναι αδύνατο, ό,τι και να γίνει τα κλειστά σπίτια στα χωριά θα εγκαταλειφθούν. Όταν οι ιδιοκτήτες των σπιτιών δεν έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν βενζίνη και διόδια για να φτάσουν έστω το Πάσχα στο χωριό των πατεράδων τους, δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να διατηρηθούν δεσμοί και να μην κοπεί οριστικά και αμετάκλητα κάθε συνδετικός κρίκος με την περιοχή και τους ανθρώπους της. Ζούμε την αρχή του τέλους μιας ολόκληρης εποχής και αυτό αποτυπώθηκε εμφατικά αυτές τις εορταστικές ημέρες.

panagopg@gmail.com