Η προστασία της ψυχικής υγείας των εφήβων από τις ψηφιακές κακοτοπιές είναι επιβεβλημένη, ωστόσο η θέσπιση ενός ηλικιακού ορίου δεν αρκεί, για να θωρακίσει τους πολίτες απέναντι στις «αρένες» της νέας εποχής. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η πρόσβαση, αλλά το περιεχόμενο που καταναλώνουμε, το οποίο κατακλύζεται από fake news και την προπαγάνδα σκοτεινών κέντρων εξουσίας. Είναι πλέον αναγκαίο η κυβέρνηση και οι φορείς να επενδύσουν στη διαρκή και ουσιαστική εκπαίδευση όλων των πολιτών.
Μόνο αν μάθουμε να αντιλαμβανόμαστε πότε μια πληροφορία είναι κατασκευασμένη και ποιους στόχους εξυπηρετεί, θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τη μεγαλύτερη απειλή για τη δημοκρατία και την ελευθερία μας: τις ψευδείς ειδήσεις. Όσο η τεχνολογία εξελίσσεται, η εκπαίδευση αυτή δεν μπορεί να είναι μια εφάπαξ διαδικασία, αλλά ένας διαρκής αγώνας επιβίωσης στον ψηφιακό κόσμο. Βέβαια, ακόμα και οι πιο εκπαιδευμένοι πολίτες δυσκολεύονται ήδη να διακρίνουν την αλήθεια από το ψέμα. Η ραγδαία άνοδος της Τεχνητής Νοημοσύνης έχει οδηγήσει στο σημείο όπου η φωτογραφία και το βίντεο έχουν χάσει την αποδεικτική τους αξιοπιστία. Κάθε φορά που βλέπουμε μια «περίεργη» εικόνα ή ένα «παράδοξο» βίντεο, η πρώτη σκέψη είναι αν πρόκειται για προϊόν Τεχνητής Νοημοσύνης.
Η εμπιστοσύνη σε όσα βλέπουμε στην οθόνη μας έχει κλονιστεί συθέμελα. Μέσα σε αυτό το θολό τοπίο, τα social media και η ανώνυμη ψηφιακή ενημέρωση χάνουν καθημερινά την αξιοπιστία τους. Ίσως λοιπόν να μην απέχει πολύ η στιγμή που θα επιστρέψουμε στα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης. Εκεί όπου επαγγελματίες δημοσιογράφοι λειτουργούν ως φίλτρα, διασταυρώνοντας τις πληροφορίες πριν τις δημοσιεύσουν. Αυτή η επιστροφή στην ποιότητα είναι η μόνη διέξοδος, αρκεί βέβαια να υπάρχουν ακόμα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης. Δυστυχώς, πολιτικοί και πολίτες δεν έχουν αντιληφθεί πλήρως ότι δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατία χωρίς ισχυρό Τύπο. Και αυτό το κενό δεν μπορεί να το καλύψει καμία απαγόρευση και κανένας αλγόριθμος.
