Ας μιλήσουμε στα ίσια, όπως μιλάμε στην αγορά και στο καφενείο.
Η Ελλάδα δεν είναι φτωχή χώρα. Είναι μια χώρα που έμαθε να καταναλώνει περισσότερα από όσα παράγει. Μοιράζαμε μια πίτα που μίκραινε, αντί να καθίσουμε να δούμε πώς θα τη μεγαλώσουμε.
Ο λογαριασμός δεν ήρθε τώρα. Έχει έρθει εδώ και χρόνια. Απλά εμείς, αντί να αλλάξουμε πορεία, συνεχίζουμε να προσπαθούμε να τον εξοφλήσουμε με τα ίδια λάθη που μας οδήγησαν ως εδώ. Και αυτός ο λογαριασμός πλέον δαγκώνει για τα καλά.

Πολιτικές του χθες και το χάος του σήμερα

Χρόνια τώρα βλέπουμε το ίδιο έργο. Πολιτικούς που τους νοιάζει η κάλπη της Κυριακής και όχι η ζωή της επόμενης γενιάς. Παροχές χωρίς αντίκρισμα, υποσχέσεις στον αέρα και αποφάσεις χωρίς συνέχεια. Κάθε υπουργός ξηλώνει τον προηγούμενο και ο πολίτης ψάχνεται. Έτσι δουλειά δεν γίνεται.

Ο συνδικαλισμός που έγινε φρένο

Ο συνδικαλισμός ενώ θα έπρεπε να προστατεύει τον εργαζόμενο, πολλές φορές έγινε μηχανισμός πίεσης και εργαλείο προνομίων. Έγινε φρένο σε κάθε αλλαγή. Όταν τίποτα δεν αλλάζει, δεν προχωράει τίποτα.

Το ρουσφέτι, το καρκίνωμα της αξιοκρατίας

Ας το πούμε καθαρά. Το ρουσφέτι δεν είναι εξυπηρέτηση. Είναι σύστημα που μας τρώει τα σωθικά.
Θέσεις χωρίς ανάγκη. Προσλήψεις χωρίς αξιολόγηση. Ευκαιρίες που χάνονται για τους άξιους και βόλεμα για τους τεμπέληδες. Δεν είναι τυχαίο που για χρόνια μας χαρακτήριζε η φράση αν δεν έχεις μπάρμπα στην Κορώνη δεν πας μπροστά. Δεν ήταν απλά μια κουβέντα. Ήταν ο τρόπος που λειτουργούσε το σύστημα.Κάπως έτσι η μετριότητα έγινε κανόνας, το βύσμα έγινε μηχανισμός και ο ικανός μπήκε στο περιθώριο.Όταν η γνωριμία μετράει περισσότερο από τη γνώση, η χώρα δεν μπορεί να πάει μπροστά.

Διώξαμε τους άξιους και μετά απορούμε

Οι Έλληνες δεν έφυγαν γιατί δεν αγαπούν την πατρίδα τους. Έφυγαν γιατί εδώ δεν είχαν χώρο, κανόνες και προοπτική. Και πήγαν σε χώρες όπως η Γερμανία, η Δανία, η Αγγλία    Αμερική,και σε όλο τον κόσμο ,    όπου δούλεψαν, αξιολογήθηκαν και προχώρησαν.

Ξοδέψαμε χωρίς να χτίσουμε

Δόθηκαν συντάξεις ακόμα και από τα 40 , χωρίς στηρίγματα και αντίκρισμα , κινήθηκαν δισεκατομμύρια χωρίς έλεγχο και συνεταιρισμοί που κατέληξαν σε μαύρες τρύπες. Αν ξοδεύεις περισσότερα από όσα βγάζεις κάποια στιγμή καταρρέεις και η χώρα το έζησε.

Το πραγματικό ερώτημα

Το θέμα δεν είναι πλέον ποιος φταίει για το χθες. Αυτό το ξέρουμε. Το ερώτημα είναι αν θέλουμε πραγματικά να αλλάξουμε το αύριο. Έχουμε το θάρρος να συγκρουστούμε με το ρουσφέτι, ακόμα κι όταν μας βολεύει; Έχουμε τη δύναμη να αφήσουμε πίσω μας τη μετριότητα; Είμαστε έτοιμοι να χτίσουμε μια χώρα με κανόνες και αξιοκρατία, όπου θα προοδεύει ο άξιος και όχι ο γνωστός; Αν η απάντηση δεν είναι ένα καθαρό ναι, τότε απλώς κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας.

Το χρέος μας

Η πατρίδα μας δεν στερείται πόρων. Στερείται θάρρους και αξιοκρατίας.
Ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να κοιτάμε τον εαυτό μας και να δούμε το μέλλον των παιδιών μας. Αν δεν καθαρίσουμε τώρα το σπίτι μας από το ρουσφέτι και τη διαφθορά, η ιστορία δεν θα μας χαριστεί. Δεν έχουμε άλλο χρόνο για δικαιολογίες. Ούτε άλλα περιθώρια για τα ίδια λάθη. Ή αλλάζουμε πορεία τώρα, ή θα συνεχίσουμε να βουλιάζουμε στα ίδια λάθη που εμείς οι ίδιοι ανεχτήκαμε.