Ο Χριστός ικετεύει τον Θεό Πατέρα υπέρ των μαθητών Του, οι οποίοι αποτελούν μια κοινωνία, μια κοινότητα διαφορετική από άλλες του κόσμου, τον οποίο κόσμο, καλείται αυτή η διαφορετική κοινότητα με το παράδειγμα της ενότητάς της να τον μεταμορφώσει καταργώντας τις όποιες διαιρέσεις του.
Προσεύχεται για αυτούς, γιατί τους εγκαταλείπει μόνους, όχι σε ασφαλές λιμάνι, μήτε σε ασφαλή στέγη, αλλά τους εγκαταλείπει μόνους ανάμεσα σε τρικυμίες, σ’ ένα κόσμο ανομίας, ψεύδους, εχθρότητας και διωγμών. Η κοινότητα των Αποστόλων καλείται να συνεχίσει επί γης το έργο του Χριστού, και όχι ένα απλό διδακτικό ή ηθικό έργο, αλλά ένα διαρκές μεταμορφωτικό έργο με συνεχή την παρουσία του ιδίου του Χριστού με σκοπό την οντολογική συνάντηση του κάθε ανθρώπου, κάθε εποχής μαζί Του, την αιώνια σχέση κάθε ζώντος ανθρώπου με την πηγή της ζωής.
Η κοινότητα των μαθητών Του, η Εκκλησία, κινείται σε έναν κόσμο, ο οποίος σκοπό έχει την επιθυμία των οφθαλμών, την αλαζονεία της σκέψης και του βίου. Αυτόν τον κόσμο η Εκκλησία καλείται πάντα να τον μεταμορφώνει μεταποιώντας τον σε Βασιλεία αγάπης, πραγματοποιώντας την εντολή του Χριστού: «ίνα πάντες έν ώσιν», για να ενωθούν δηλαδή όλοι μαζί Του, μέσα από την ένωση με τους άλλους.
Η εντολή του Χριστού: «ίνα πάντες εν ώσιν» είναι επιτακτικά υποχρεωτική, σήμερα που η Εκκλησία Του είναι διασπασμένη και εύκολα μπορεί να γίνεται αντικείμενο επίθεσης από τους άρχοντες του κόσμου τούτου και πάντοτε όπως μαρτυρεί η ιστορία, εχθρούς της.
Όταν η ενότητα και η αγιότητα χαρακτηρίζουν την Εκκλησία τότε δεν φοβάται κανέναν και μεταμορφώνει τον κόσμο κατά το θέλημα του Χριστού το οποίο είναι να παραμένει η Εκκλησία μια και αδιάσπαστη, όπως ένας και αδιάσπαστος υπάρχει ο μεταξύ Πατρός και Υιού δεσμός: «ίνα ώσιν έν» καθώς ημείς.
Βεβαίως επουσιώδεις διαφορές, κατά την ανθρώπινη φύση χαρακτήριζαν και αυτούς τους Αποστόλους, γιατί είχαν διαφορετικό χαρακτήρα, διαφορετική ιδιοσυγκρασία. Αλλά η ψυχή τους γνώριζε έναν Διδάσκαλο, ένα Ευαγγέλιο, μία πίστη, ένα βάπτισμα.
Στην Εκκλησία τα μέλη της, όπως και στις οργανωμένες κοινωνίες επιζητούν όχι μόνο την ειρηνική συνύπαρξη των ανθρώπων, αλλά επιζητούν τα δικαιώματα του άλλου, επιδιώκουν ενωμένοι στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας την ηρεμία, την χαρά του άλλου, κανείς δεν ζητά τα δικά του, αλλά την ικανοποίηση του άλλου και αυτή είναι η αληθινή μεταμορφωτική νίκη κατά του κόσμου, η νίκη της θυσιαστικής ενότητος.
Ο Χριστός εύχεται οι πιστοί Του να αποτελούν μια κοινότητα ανεξαρτήτως της διαφοράς των γλωσσών και των άλλων εξωτερικών χαρακτηριστικών. Εύχεται στην συνέχεια να είναι αγιασμένοι, να διάγουν φωτεινή ζωή, της οποίας το φως στα σκοτάδια του κόσμου είναι ο λόγος του Θεού που γίνεται πραγματικότητα στην Εκκλησία και βιώνεται σε αυτήν μέχρις ότου την επίγεια πορεία κάθε ανθρώπου διαδεχθεί η ανεκλάλητος χαρά για την οποία Εκείνος είπε προς τον Πατέρα παρακαλώντας: «ίνα έχωσι την χαράν την εμήν πληρωμένην εν αυτοίς». Αυτό είναι το διαρκές ζητούμενο να αξιωθεί ο κάθε άνθρωπος ως μέλος της Εκκλησίας, ενωμένος μετά των μαθητών του Χριστού και με όλους τους πιστούς, να συμμετέχει στην Βασιλεία της χαράς.
