Η πολιτική ζωή της χώρας, όπως αναμενόταν, δεν συγκλονίστηκε από την κοινή εμφάνιση των δύο πρώην πρωθυπουργών στην Καλαμάτα. Το «ηχηρό μήνυμα» για το τι «γράφεται» και το τι «διαγράφεται» δεν αφορά κανέναν άλλον πέρα από τους πρωταγωνιστές της παράστασης που στήθηκε. Την ώρα που ο πρωθυπουργός, με διάγγελμα, άνοιγε την πολιτική ατζέντα της νέας περιόδου για την αναθεώρηση του Συντάγματος, προκαλώντας αντιδράσεις και πυροδοτώντας ιδεολογικές και πολιτικές συζητήσεις, η προσπάθεια να δημιουργηθεί πολιτικό γεγονός με όχημα μια θρησκευτική εορτή μπορεί να χαρακτηριστεί και θλιβερή.
Οι πρώην πρωθυπουργοί είναι προφανές ότι διαφωνούν με το νυν σε μια σειρά από ζητήματα. Το έχουν καταστήσει σαφές με κάθε τρόπο. Ο ένας έχει μάλιστα αποδοκιμαστεί με διαγραφή, ενώ ο άλλος έχει οδηγηθεί οικειοθελώς εκτός Κοινοβουλίου, γιατί είχε καταλάβει ότι το κλίμα δεν τον σήκωνε. Οι πρώην, προφανώς, και θα ήθελαν —και είναι αναφαίρετο δικαίωμά τους— να εφαρμοστεί μια άλλη πολιτική ή να μπορούσαν να παίξουν κεντρικό ρόλο μέσα από τη δημιουργία κόμματος. Είναι πλέον φανερό ότι δεν μπορούν. Και δεν μπορούν γιατί, πολύ απλά, δεν συγκινούν τους πολίτες.
Αν οι πρώην είχαν αυτό που ονομάζουμε λαϊκό έρεισμα και ρεύμα στην κοινωνία, προφανώς και δεν θα έστηναν τελετές και βραβεύσεις, χρησιμοποιώντας πρόθυμους παράγοντες, για να καταλήξουν τελικά «παραπολιτικό» σχόλιο στις εφημερίδες και «πονοκέφαλος» για το Μαξίμου. Οι πολιτικοί που διαθέτουν δύναμη στην κοινωνία ή σε μια πολιτική παράταξη δεν διαγράφονται από ένα πρόσωπο, όσο ισχυρό και αν είναι, παρά μόνο από τους πολίτες.
Όσα συνέβησαν στο προσκήνιο και το παρασκήνιο στην Καλαμάτα το τελευταίο εικοσαήμερο αποτελούν το κύκνειο άσμα ενός συστήματος που έχει τελειώσει. Κάποιοι δεν ήθελαν να το παραδεχτούν, αλλά νομίζουμε ότι κατάλαβαν πως η φιέστα που στήθηκε απέτυχε παταγωδώς. Οι αντιδράσεις ήταν συντριπτικά περισσότερες από τα «μπράβο». Οι πολλές σιωπές και το κούνημα του κεφαλιού για την κατάντια προσώπων και θεσμών μένουν ανοιχτές πληγές. Τα πλήθη που θα έσπευδαν να αποθεώσουν τους νεόγερους σωτήρες ποτέ δεν εμφανίστηκαν, ενώ τα σφιγμένα στόματα και τα σιωπηλά πρόσωπα είπαν πολλά περισσότερα από τις κραυγές.
Ήταν η σιωπηλή αποδοκιμασία που έδειξε την αποστροφή σε μια κακοπαιγμένη παράσταση. Το φιάσκο τεράστιο, με εκτεθειμένους σκηνοθέτες, πρωταγωνιστές και κομπάρσους. Κανένας δεν διασώθηκε και αυτό είναι μια ένδειξη πολιτικής υγείας. Τα υπόλοιπα θα ακολουθήσουν στον χρόνο τους. Ένα είναι σίγουρο: υπάρχει διαγραφή από την πλευρά των πολιτών και αυτή είναι οριστική και αμετάκλητη.
