Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, στο επίκεντρο της συνάντησης του περιφερειάρχη Πελοποννήσου Δημήτρη Πτωχού με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, που πραγματοποιήθηκε στο Μέγαρο Μαξίμου, βρέθηκε «ο αναπτυξιακός προσανατολισμός και οι προτεραιότητες της Περιφέρειας». Ο συντάκτης της επίσημης ανακοίνωσης δεν μας κάνει σοφότερους, προσδιορίζοντας ποιος είναι αυτός ο «αναπτυξιακός προσανατολισμός», ούτε βέβαια μας αποκαλύπτει τι θα αφορούν οι δράσεις που θα χρηματοδοτηθούν από τα 195 εκατ. ευρώ. Προτιμώνται οι γενικές περιγραφές που σημαίνουν τα πάντα και τίποτα.
Υπάρχει έτσι η βάσιμη υποψία -για να μην πούμε βεβαιότητα- ότι στη συγκεκριμένη συνάντηση ακροθιγώς θίχτηκαν τα ζητήματα της Περιφέρειας Πελοποννήσου και ότι το κυρίως μενού ήταν οι εσωκομματικές εξελίξεις στη Ν.Δ. Αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά, θα υπήρχε συγκεκριμένο «μπουκέτο» έργων και δράσεων που θα ανακοινωνόταν. Δεν μπορεί, για παράδειγμα, να μη γίνεται συζήτηση για το Αεροδρόμιο Καλαμάτας ή για το Πύργος - Τσακώνα σε μια συνάντηση με τον πρωθυπουργό. Ακόμα και οι βασικές στοχεύσεις αξιοποίησης των 195 εκατ. ευρώ θα έπρεπε να περιγράφονται. Τίποτα από αυτά δεν ανακοινώθηκε, γιατί το πραγματικό περιεχόμενο της συνάντησης δεν είναι δημοσιοποιήσιμο.
Σε όσους παρακολουθούν τις πολιτικές εξελίξεις είναι σαφές ότι ο περιφερειάρχης Πελοποννήσου, αν και στενός συνεργάτης του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά κατά το παρελθόν, προσπαθεί να πάρει αποστάσεις από τις τελευταίες πρωτοβουλίες του. Η συνάντηση με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, λίγες ημέρες μετά τα όσα συνέβησαν και ειπώθηκαν στην Καλαμάτα, επιβεβαιώνει ότι κρατά ανοιχτούς διαύλους με το Μαξίμου και υπογραμμίζει ότι δεν ταυτίζεται με τις απόψεις του πρώην πρωθυπουργού. Αν ασπάζεσαι τις θέσεις Σαμαρά, δεν συναντάσαι με το «χάος» και, σε κάθε περίπτωση, δεν σπεύδεις να το δείξεις ελάχιστες ώρες μετά.
Η περίπτωση του περιφερειάρχη είναι η κορυφή του παγόβουνου σε όσα συμβαίνουν στο παρασκήνιο της Ν.Δ. σε επίπεδο Πελοποννήσου. Βουλευτές, δήμαρχοι και κομματικοί παράγοντες πιέζονται, τόσο από τη μία όσο και από την άλλη πλευρά, να αποφασίσουν με ποιους θα πάνε και ποιους θα αφήσουν. Κάποιοι παίρνουν καθαρή θέση, αλλά οι περισσότεροι προσπαθούν να ισορροπήσουν, γιατί γνωρίζουν ότι η «σωστή πλευρά της Ιστορίας» είναι αυτή των νικητών.
Οι τοπικοί παράγοντες γνωρίζουν ότι όποιος επικρατήσει στην εσωκομματική μάχη θα αποφασίσει για τις υποψηφιότητες και τις στηρίξεις και θα διατηρήσει ή θα εξαφανίσει βουλευτές, περιφερειάρχες και δημάρχους. Το πολιτικό παιχνίδι σε αρχηγικά κόμματα, τα οποία μάλιστα βρίσκονται στην εξουσία, είναι γνωστό και ιδιαίτερα σκληρό. Κάθε πλευρά, σε αυτή την πρώτη μάχη, μετρά φίλους και η πλάστιγγα είναι πλέον σαφές προς τα πού γέρνει. Τώρα δημιουργούνται οι ρωγμές που, ανάλογα με τις εξελίξεις, θα γίνουν ρήγματα ή θα επουλωθούν, γιατί η εξουσία συνήθως ενώνει.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι όσα διαδραματίζονται στο εσωκομματικό παρασκήνιο της Ν.Δ. στοιχίζουν στους πολίτες και την περιοχή. Σπαταλιέται ενέργεια και πολιτικό κεφάλαιο σε προσωπικές μάχες, σε βάρος της προώθησης έργων και δράσεων. Το συλλογικό θυσιάζεται στην ανάγκη υπεράσπισης προσωπικών στρατηγικών. Οι πολιτικοί παράγοντες δεν διεκδικούν και δεν βάζουν στην ατζέντα τοπικά αναπτυξιακά ζητήματα, αλλά διαπραγματεύονται την προσωπική τους διαδρομή. Δεν ανησυχούν και δεν πιέζουν για την άρση της υστέρησης της Πελοποννήσου, αλλά για τα δήθεν μεγάλα και «εθνικά».
Οι ισχυροί πολιτικοί παράγοντες έχουν άλλωστε καταγραφεί για τις διαχρονικές εθνικές τους «ανησυχίες» και τα ατελείωτα προσωπικά ρουσφέτια. Αγωνιούν δήθεν για τη δημογραφική συρρίκνωση της Μεσσηνίας, αλλά δεν έχουν να επιδείξουν ούτε μία μεγάλη πρωτοβουλία για τη στήριξη του αγροτικού τομέα. Μιλούν για τα μεγάλα και τα τρανά και δεν έχουν συνδέσει το όνομά τους ούτε με ένα μεγάλο έργο υποδομής. Με ποιον μαγικό τρόπο θα κρατηθούν ζωντανά τα χωριά της Μεσσηνίας, με διορισμούς φυλάκων στα μουσεία των Αθηνών;
Η αναπτυξιακή υστέρηση της Μεσσηνίας και της Πελοποννήσου δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Είναι αποτέλεσμα μιας διαχρονικής παλαιοκομματικής λειτουργίας που έβαζε πάντα πάνω από το συλλογικό το προσωπικό. Το ρουσφέτι και η δημιουργία προσωπικών εκλογικών μηχανισμών ήταν το κριτήριο πολιτικής δράσης. Όσοι δεν έμπαιναν σε αυτό το καλούπι έφευγαν όσο πιο μακριά μπορούσαν και όσοι έμεναν έχουν πλέον χαμηλές προσδοκίες. Η περιοχή δύσκολα θα ξεφύγει από την κυρίαρχη αντίληψη των χαμηλών προσδοκιών. Αν όμως υπάρχει έστω και μία πιθανότητα, θα πρέπει, πρώτα και πάνω απ’ όλα, να απαλλαγεί από το συγκεκριμένο πολιτικό κατεστημένο.
panagopg@gmail.com
