Το πρόβλημα με τα ασανσέρ στο Πνευματικό Κέντρο Καλαμάτας είναι άλλη μια ιστορία καθημερινότητας που δείχνει έλλειψη κοινωνικής ευαισθησίας. Η λειτουργία των ασανσέρ, που διασφαλίζουν την πρόσβαση σε άτομα με κινητικά προβλήματα, δεν είναι μια απλή υπόθεση που μπορεί κάποιος να την προσπερνά με ευκολία. Πρόκειται για απόδειξη αυτού που λέγεται ότι «η χώρα λειτουργεί μόνο με καλοκαιρία», οτιδήποτε άλλο αποτελεί δυσεπίλυτο πρόβλημα.
Το πρόβλημα της λειτουργίας των ασανσέρ και της πρόσβασης σε χώρους όπως το Πνευματικό Κέντρο υφίσταται γιατί θεωρείται δευτερεύον ζήτημα. Οι κάθε λογής ανευθυνοϋπεύθυνοι δεν δίνουν προτεραιότητα στην έγκαιρη αντιμετώπισή του και ασχολούνται εσπευσμένα και «ηρωικά» όταν το ζήτημα παίρνει διαστάσεις και πέφτει το σχετικό «κράξιμο». Δυστυχώς έτσι λειτουργούν τα πράγματα, γι’ αυτό και παραμένει ζητούμενο να γίνουμε μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα που σχεδιάζει, προβλέπει και δρα έγκαιρα.
Η δυσλειτουργία των ασανσέρ προφανώς δεν προέκυψε ξαφνικά. Ήταν γνωστές τόσο η ανάγκη για εκτεταμένες επισκευές και λήψη της σχετικής πιστοποίησης, όσο και οι προβλέψεις του νόμου που αφορούν τη συντήρηση και την επισκευή τους. Είναι αλήθεια ότι ο νόμος διασφαλίζει την εταιρεία που έχει τη σύμβαση συντήρησης και οδηγεί σε αδυναμία για ευκολότερους ελιγμούς από πλευράς Δημοσίου, προκειμένου να γίνουν επισκευές και να εξασφαλιστούν πιστοποιητικά με οικονομικότερο και αμεσότερο τρόπο. Αυτά όμως θα έπρεπε να έχουν προβλεφθεί όταν υπογράφονταν οι συμβάσεις και, εν πάση περιπτώσει, έγκαιρα, πριν φτάσουν τα πράγματα σε αδιέξοδο.
Το οικονομικό κόστος λειτουργίας και συντήρησης των ασανσέρ σε χώρους όπως το Πνευματικό Κέντρο είναι ιδιαίτερα υψηλό και θα πρέπει να προϋπολογίζεται έγκαιρα. Αν υπάρχουν χρήματα, τα πάντα γίνονται και λειτουργούν. Όταν δεν υπάρχουν οι σχετικές οικονομικές προβλέψεις και οι απαιτούμενοι πόροι, παρατηρούνται καθυστερήσεις και προκύπτουν προβλήματα. Θεωρούμε ότι είναι απαράδεκτο να γίνεται «οικονομία» σε βάρος ανθρώπων που έχουν ανάγκη και αντιμετωπίζουν κινητικά προβλήματα. Η ευαισθησία και η μέριμνα σε αυτές τις περιπτώσεις αντικατοπτρίζονται στην πράξη.
Σε τελική ανάλυση, τι το θέλουμε το Πνευματικό Κέντρο όταν δεν μπορούμε να επιδείξουμε κοινωνική ευαισθησία και πολιτισμό απέναντι στους ανθρώπους που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη την αγκαλιά και τη φροντίδα μας; Τα ασανσέρ θα έπρεπε από χθες να λειτουργούν και αυτό είναι βασική και άμεση προτεραιότητα. Όλα τα υπόλοιπα είναι φθηνές και απάνθρωπες δικαιολογίες.
panagopg@gmail.com
