Τα Δημοτικά Υπνωτήρια, στο Δυτικό Κέντρο, στην περιοχή της Αγίας Τριάδας, αποτελούν μια «εμβληματική» - επειδή αρέσει η λέξη στους άρχοντες - αποτυχία της δημοτικής αρχής Καλαμάτας. Εγκαινιάστηκαν με πανηγυρικό τρόπο στις 3 Νοεμβρίου του 2021, αλλά δεν λειτούργησαν ποτέ. Ο λόγος; Ότι δεν διέθεταν τις απαραίτητες προϋποθέσεις για να αδειοδοτηθούν και να λειτουργήσουν. Εγκαινιάστηκε, δηλαδή, κάτι που όχι μόνο δεν είχε άδεια λειτουργίας αλλά δεν μπορούσε και να αποκτήσει! Αν αυτό δεν είναι αποτυχία, τότε τι είναι αποτυχία; Μήπως θα έπρεπε να αναζητηθούν, πέρα από τις πολιτικές, και άλλες ευθύνες για τη σπατάλη πόρων; Αλλά ποιος ασχολείται; Ποιανού το αυτί ιδρώνει; Κανενός.
Όλα αυτά συμβαίνουν γιατί, πολύ απλά, κανένας δεν ασχολείται. Κάποιοι «γραφικοί» ή μάλλον «τοξικοί» - η άλλη αγαπημένη λέξη των αρχόντων - θεωρούν ότι αυτά δεν είναι κανονικά και δεν αξίζουν σε μια πόλη με παράδοση στην αυτοδιοίκηση και στη δημιουργία πραγματικά πρωτοποριακών δομών και πρωτοβουλιών. Τώρα πρώτα βάζουμε βιοκλιματικούς κυβόλιθους και μετά ψάχνουμε να βρούμε πώς θα κυκλοφορήσουν και πού θα παρκάρουν τα αυτοκίνητα! Αλήθεια, στο πάρκινγκ άρχισε να εφαρμόζεται η νέα σύμβαση με τις χρεώσεις; Τα αντίστοιχα έργα που έπρεπε να γίνουν από την εταιρεία διαχείρισης έγιναν; Πώς ισχύουν οι αυξήσεις, ενώ δεν έχουν γίνει τα έργα εκσυγχρονισμού και αναβάθμισης των πάρκινγκ που προβλέπει η σύμβαση; Να υποθέσουμε ότι θα αυτοχρηματοδοτηθούν από τις εισπράξεις; Αυτές είναι επενδύσεις!
Είπαμε, όμως, κανένας δεν ασχολείται, σε κανένα επίπεδο. Έτσι πορευόμαστε, με «επιτυχίες» στα λόγια και κραυγαλέες αποτυχίες στην πραγματική καθημερινότητα. Οι πολίτες αδιαφορούν και απέχουν, γιατί θεωρούν ότι τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Χαμογελούν και κάνουν δημόσιες σχέσεις - το νταραβέρι θέλει πάντα δύο, κανένας δεν είναι άμοιρος ευθυνών. Τα παιδιά φεύγουν και αυτά που μένουν, αν δεν «τρέχουν» οικογενειακή επιχείρηση ή δεν εισπράττουν ενοίκια από ακίνητα, αμείβονται με ψίχουλα και μπαίνουν στη δική τους γωνία απογοήτευσης και αποχής.
Αυτό βολεύει περισσότερο, η μειωμένη συμμετοχή, που εκφράζεται με αδιαφορία για όσα συμβαίνουν, γιατί «όλοι ίδιοι είναι», και με την ψευδαίσθηση ότι, αν διαταραχθεί η ισορροπία, τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα. Αλήθεια, πόσο χειρότερα μπορεί να γίνουν, ώστε να μην αξίζει το ρίσκο; Το ανακάτεμα, και κεντρικά και τοπικά, εδώ που έχουμε φτάσει, είναι μια κάποια λύση που μπορεί να σταματήσει το σημερινό σάπισμα στον βάλτο της ακινησίας.
panagopg@gmail.com
