Οι αντιδράσεις των καταναλωτών οδήγησαν τη δημοτική αρχή Καλαμάτας να επανεξετάσει το ζήτημα της τιμής του νερού και να εφαρμόσει εκπτωτική πολιτική στους συνεπείς καταναλωτές. Το γεγονός αυτό δείχνει ότι η αύξηση που αποφασίστηκε προκειμένου να μην υπάρξει πρόβλημα στον προϋπολογισμό της επιχείρησης και τεθεί ζήτημα με τη χρηματοδότησή της από εθνικούς και κοινοτικούς πόρους ήταν τουλάχιστον πρόχειρη. Για την ακρίβεια ήταν η «εύκολη» λύση σε βάρος των καταναλωτών. Η λογική απλή και ανάλγητη: πόσα μας λείπουν; Τόσα; Αυξάνουμε τους λογαριασμούς και λίγο παραπάνω για να είμαστε σίγουροι και όλα καλά!
Οι αντιδράσεις και η συνειδητοποίηση του πολιτικού κόστους έφεραν αλλαγή στάσης, ξανά όμως… τόσο όσο. Η έκπτωση συνέπειας αποτελεί περισσότερο άλλοθι και λιγότερο ουσιαστική πολιτική μείωσης. Τόσο γιατί αυτή υπήρχε και πριν και αυξήθηκε λίγο, όσο και γιατί το πρόβλημα δεν είναι αυτός που έχει χρήματα και μπορεί να πληρώσει εντός προθεσμίας, αλλά αυτός που βγάζει με δυσκολία τον μήνα και προσπαθεί να καθυστερήσει ό,τι μπορεί για να καλύψει διαρκώς τρύπες. Σε αυτόν ασκείται πίεση να δώσει προτεραιότητα στην εξόφληση του λογαριασμού ύδρευσης γιατί αλλιώς θα πληρώσει το νερό χρυσάφι.
Το ζήτημα με τη διαχείριση της ΔΕΥΑΚ έχει προφανώς πολλές παραμέτρους και αν κάποιος κάτσει να ψάξει θα ανακαλύψει και άλλα σοβαρά ζητήματα σε σχέση με την τιμολόγηση του νερού. Θα δει, για παράδειγμα, ότι το νερό στις δημόσιες υπηρεσίες χρεώνεται με απίστευτα υψηλές τιμές, κάτι που αγγίζει τα όρια της καταχρηστικότητας γιατί θεωρείται σίγουρη, έστω και με καθυστέρηση, η είσπραξη.
Να σημειωθεί ότι όποιος καταναλωτής φύγει από την ελάχιστη κατανάλωση γιατί έχει δύο γλάστρες ή είναι πολλά μέλη στην οικογένεια και κάνουν κάθε μέρα μπάνιο, καλείται να πληρώσει λογαριασμούς νερού εξαιρετικά υψηλούς. Τώρα πώς γίνεται να χάνεται σχεδόν το μισό νερό που έρχεται από το Πήδημα λόγω προβλήματος του αγωγού και να τιμωρούνται οι καταναλωτές που χρειάζονται λίγο παραπάνω νερό, αυτό θα πρέπει να αναζητηθεί στο ότι η οικονομία νερού χρησιμοποιείται μάλλον ως άλλοθι για να αυξηθούν τα έσοδα.
Η ΔΕΥΑΚ είναι έτσι μια εταιρεία με ισοσκελισμένο προϋπολογισμό αλλά σε βάρος των καταναλωτών, με υψηλές αμοιβές, ειδικά στους αιρετούς, και γενικότερα αρκετό «κουβαρνταλίκι» στα έξοδα. Όλο αυτό το πλέγμα της τιμολογιακής πολιτικής, σε συνδυασμό με την αδυναμία να προχωρήσουν κρίσιμα έργα όπως ο αγωγός Φ800 που θα λύσει το πρόβλημα ύδρευσης και θα θωρακίσει την περιοχή από μελλοντικούς κινδύνους, δείχνει ότι η διαχείριση της ΔΕΥΑΚ γίνεται με τρόπο κοινωνικά ανάλγητο. Όσα λείπουν εισπράττονται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο από τους καταναλωτές και αυτό είναι προφανώς προβληματικό.

panagopg@gmail.com