Με συνολικά 12.220 κλίνες, η Μεσσηνία επιχειρεί να πρωταγωνιστήσει στον τουριστικό χάρτη, όμως η ακτινογραφία αυτών των αριθμών αποκαλύπτει δομικές αδυναμίες και τεράστιες χωρικές ανισορροπίες που οι πολιτικοί ιθύνοντες συχνά προσπερνούν με επικοινωνιακά πυροτεχνήματα. Η «πρωτοκαθεδρία» του Δήμου Πύλου – Νέστορος, που συγκεντρώνει σχεδόν τις μισές κλίνες του νομού (43,8%), οφείλεται αποκλειστικά στην Costa Navarino. Η σύγκριση είναι συντριπτική: οι τέσσερις μονάδες του συγκροτήματος διαθέτουν περισσότερες κλίνες από το σύνολο των ξενοδοχείων του Δήμου Καλαμάτας. Την ίδια στιγμή, ο τουριστικός χάρτης εμφανίζει προκλητικές «λευκές ζώνες». Στον Δήμο Οιχαλίας δεν λειτουργεί ούτε μία ξενοδοχειακή μονάδα, ενώ στη Δυτική Μάνη και την Τριφυλία η απουσία πεντάστερων ξενοδοχείων περιορίζει δραματικά την προσέλκυση τουρισμού υψηλού εισοδήματος. Αυτή η έντονη δυαδικότητα δημιουργεί ένα επικίνδυνο «ταβάνι».
Ο περιορισμένος αριθμός κλινών καθιστά απαγορευτική την αύξηση των πτήσεων στο Αεροδρόμιο της Καλαμάτας κατά τους μήνες αιχμής. Κανένας αερομεταφορέας δεν ρισκάρει να φέρει μισοάδεια αεροπλάνα όταν γνωρίζει ότι δεν υπάρχει διαθέσιμη στέγη για τους επισκέπτες. Στην πραγματικότητα, αν δεν υπήρχε η βραχυχρόνια μίσθωση να καλύψει το τεράστιο κενό που αφήνει η απουσία μεγάλων επενδύσεων, η κατάσταση θα ήταν απελπιστική.
Η Costa Navarino και το Airbnb έδωσαν στον μεσσηνιακό τουρισμό το «φιλί της ζωής», όμως αυτό δεν αρκεί για το επόμενο βήμα. Η Μεσσηνία χρειάζεται επειγόντως νέες μεγάλες επενδύσεις για να αποκτήσει την απαιτούμενη κλίμακα. Για να συμβεί όμως αυτό, απαιτούνται γενναία πολεοδομικά κίνητρα. Χωρίς αυτά, οι επενδυτές θα συνεχίσουν να στρέφουν το βλέμμα τους στις ήδη ανεπτυγμένες περιοχές της Αττικής, του Αιγαίου και της Κρήτης. Αν θέλουμε να μιλάμε για σοβαρή ανάπτυξη και όχι για θεωρητικά σχήματα, οφείλουμε να δούμε κατάματα την πραγματικότητα: ο νομός χρειάζεται κλίνες, υποδομές και κίνητρα, διαφορετικά θα παραμείνει εγκλωβισμένος στις αντιφάσεις του, παρακολουθώντας τους ανταγωνιστές να καλπάζουν.
