Τριάντα δύο συμβασιούχοι υπάλληλοι του Δήμου Καλαμάτας, που εργάζονταν από το 2022 μέσω του προγράμματος κοινωφελούς εργασίας με διαδοχικές παρατάσεις, έχασαν το δευτεροβάθμιο δικαστήριο και απολύθηκαν. Η είδηση αυτή δεν αφορά μόνο τους συγκεκριμένους εργαζόμενους· αποτυπώνει με τον πιο καθαρό τρόπο τον προβληματικό μηχανισμό, με τον οποίο εξακολουθούν να λειτουργούν το Δημόσιο και η τοπική αυτοδιοίκηση.
Εργαζόμενοι προσλαμβάνονται με συμβάσεις, οι οποίες αντί να λήγουν οριστικά, παρατείνονται επ’ αόριστον, μετατρέποντας την εργασία σε καθεστώς ομηρίας -τόσο για τους ίδιους όσο και για τους θεσμούς. Οι δήμοι και το Δημόσιο αδυνατούν να καλύψουν τις πραγματικές τους ανάγκες μέσω των προβλεπόμενων διαδικασιών, με αποτέλεσμα να αναπαράγεται ένας φαύλος κύκλος επισφαλούς απασχόλησης. Χιλιάδες συμβασιούχοι παραμένουν εγκλωβισμένοι σε σχέσεις εξάρτησης από παράγοντες και παραγοντισμούς, με τον διαρκή κίνδυνο μετά από χρόνια εργασίας να βρεθούν άνεργοι, όχι λόγω ανεπάρκειας, αλλά επειδή το ίδιο το σύστημα επιτρέπει τις παρατάσεις και απαγορεύει τις μονιμοποιήσεις.
Το θεσμικό πλαίσιο, ωστόσο, υπάρχει εδώ και δεκαετίες. Από το 1994, με τον νόμο Πεπονή, θεσπίστηκε το ΑΣΕΠ, ενώ το Σύνταγμα προβλέπει ρητά την πρόσληψη μόνιμου προσωπικού μέσω διαφανών και αντικειμενικών διαδικασιών. Παρά ταύτα, περισσότερα από 30 χρόνια μετά, το ελληνικό πολιτικό σύστημα εξακολουθεί να αδυνατεί -ή να αρνείται- να εφαρμόσει αυτή τη νομοθεσία χωρίς αστερίσκους και παραθυράκια. Αντί για ένα κράτος που στελεχώνεται με σαφή κριτήρια και διαφάνεια, παρακολουθούμε διαρκείς απόπειρες καταστρατήγησης τόσο του νόμου όσο και της συνταγματικής του βάσης.
Το κόστος αυτής της επιλογής το πληρώνουν κυρίως οι νεότερες γενιές, που συνεχίζουν να στερούνται ίσες ευκαιρίες και πραγματικές δυνατότητες πρόσβασης στην εργασία. Η πρακτική αυτή δεν είναι τυχαία· αποτελεί δομικό στοιχείο ενός πολιτικού συστήματος, που εξακολουθεί να λειτουργεί με όρους παλαιοκομματισμού. Οι διορισμοί και οι εξυπηρετήσεις παραμένουν βασικό εργαλείο πολιτικής ισχύος, αλλοιώνοντας τη λειτουργία της δημοκρατίας.
Η διαπλοκή με οικονομικά συμφέροντα στην κορυφή και οι εξυπηρετήσεις στη βάση των ψηφοφόρων συγκροτούν, διαχρονικά, το πολιτικό σύστημα της χώρας. Σε αυτό το πλαίσιο, ικανός θεωρείται όχι εκείνος που σχεδιάζει και υλοποιεί πολιτικές για την ανάπτυξη της κοινωνίας και της οικονομίας, αλλά εκείνος που διορίζει και «εξυπηρετεί». Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο ότι μετά από 32 χρόνια η χώρα εξακολουθεί να αδυνατεί να εφαρμόσει έναν νόμο για τις προσλήψεις, κρατώντας χιλιάδες ανθρώπους σε καθεστώς ομηρίας και ωθώντας άλλους, εξίσου αποκλεισμένους, να αναζητούν την τύχη τους μακριά από ένα κράτος εκλεκτών, κολλητών και φίλων.
panagopg@gmail.com
