Οι αγροτικές κινητοποιήσεις τελείωσαν μάλλον άδοξα. Αποδείχθηκε ότι τα επονομαζόμενα «σκληρά» μπλόκα δεν διέθεταν στρατηγική και δεν ήξεραν -και ενδεχομένως δεν μπορούσαν- να κλιμακώσουν και να φύγουν έστω «ηρωικά» από τους δρόμους. Η κατάληξη αυτή είχε διαφανεί, ενώ είχε επανειλημμένα επισημανθεί ότι ο τρόπος με τον οποίο εξελίσσονται οι αγροτικές κινητοποιήσεις θα οδηγήσει στα αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα.
Οι φετινές αγροτικές κινητοποιήσεις ξεκίνησαν δυναμικά, με ισχυρή συμμετοχή και ευρεία κοινωνική αποδοχή. Ήταν η πρώτη χρονιά μετά από πολλά χρόνια, όπου οι πολίτες με συντριπτικά ποσοστά στάθηκαν στο πλευρό των αγροτών. Οι έχοντες την ευθύνη του συντονισμού των κινητοποιήσεων δεν αξιοποίησαν με ορθολογικό τρόπο τη δυναμική που δημιουργήθηκε, αξιώνοντας άμεση συνάντηση με την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό, ακολουθώντας μια ακατανόητη στρατηγική.
Έμειναν στα μπλόκα, κλείνοντας, αλλά χωρίς να κλείνουν τους δρόμους, δυσχεραίνοντας απλώς την κυκλοφορία. Ο χρόνος λειτουργούσε σε βάρος τους, εξαντλώντας τις δυνάμεις τους, αλλά και την υπομονή του κόσμου. Στο τέλος, η κυβέρνηση προσκαλούσε για διάλογο και οι αγρότες δεν πήγαιναν, απειλώντας για αποκλεισμούς και έντονες κινητοποιήσεις χωρίς να έχουν δυνάμεις. Στρατηγοί χωρίς στρατό.
Η κυβέρνηση διέγνωσε το αδιέξοδο και την ακαμψία των «σκληρών» και έκανε διάλογο με αυτούς που αντιλήφθηκαν έγκαιρα τα δεδομένα και πως ό,τι ήταν να πάρουν το πήραν και ότι έπρεπε να πάνε σε μια συνάντηση για να φύγουν με το κεφάλι ψηλά από τους δρόμους.
Οι «σκληροί» δεν ακολούθησαν, νομίζοντας ότι μπορούν να συγκρουστούν. Στην πορεία αντιλήφθηκαν ότι δεν έχουν δυνάμεις και σύρθηκαν τελικά σε μια τυπική συνάντηση. Επέστρεψαν και αποχώρησαν από τα μπλόκα απογοητευμένοι και με την αίσθηση της ήττας.
Όλα αυτά θα είχαν αποφευχθεί αν στα αγροτικά μπλόκα επικρατούσε η κοινή πολιτική λογική και όχι οι κορώνες του λαϊκισμού και οι ευφάνταστες εκτιμήσεις. Υπάρχουν πολιτικά κόμματα που διαχρονικά κάνουν αγώνα για τον αγώνα. Τα αγροτικά μπλόκα αποτελούν για αυτούς λόγο ύπαρξης και αυτοεπιβεβαίωσης. Δεν πηγαίνουν δηλαδή, για να διεκδικήσουν κάτι συγκεκριμένο και να αποχωρήσουν όταν το πάρουν, αλλά για να κάνουν «αγώνα», προκειμένου να μαζέψουν εμπειρίες και νέα μέλη στο κόμμα. Πρόκειται για μια λογική χρησιμοποίησης των κινητοποιήσεων για προσηλυτισμό, όπως κάνουν οι παραθρησκευτικές οργανώσεις.
Με κυρίαρχες αυτές τις αντιλήψεις, η κατάληξη του «αγώνα» ήταν προδιαγεγραμμένη και τα αποτελέσματά της δεδομένα. Από όλα όσα συνέβησαν χρειάζεται να κρατηθεί το θετικό γεγονός πως τα προβλήματα των αγροτών αναδείχθηκαν και δημιουργήθηκε ένα ευρύτερο μέτωπο ανθρώπων, που κατανοεί ότι η χώρα δεν έχει μέλλον χωρίς πρωτογενή τομέα και αγροτική παραγωγή.
panagopg@gmail.com
